من لی فی هالدنیا، هالدنیا! تعال!

دیشب همان چیزی شد که میخواستم، دعاهایم زود به عرش رسید و من را از مهلکهٔ �من نبودن� نجات داد. من دوستش داشتم و منتظر شنیدن بودم اما او هرشب میگفت که حرفی دارد اما لال میشد. لال میشد و با حرفهایی که نمیزد و کارهایی که میکرد من را میترساند. دیشب که ماجرای یک هفتهای ما تمام شد، شادی کردم. توی آینه ایستادم و خندیدم. راه رفتم و رقصیدم. اتاقم را مرتب کردم و سجدهٔ شکر به جا آوردم و خوابیدم تا صبح امروز. برعکس شبهای پیش که از نیمه گذشته، خیس عرق از خواب پامیشدم و زل میزدم به جسم تاریک اتاق. صبح که پاشدم، حس کردم دوباره رها شدم، دوباره برگشتم به روزهای معمولی ام و خوشحال بودم اما انگار که زخم برداشته بودم. یک زخم عمیق. زخم عمیق نبودنش. زخمی که یکآن یادش میافتم و دردش تا مغز استخوانم میرود. با خودم گفتم اگر آدم الآنم نبودم، نمیگذاشتم برود، کمی با حال دلم خوش بودم و بعد رهایش میکردم و داغش را روی دلم میگذاشتم. حسرت میخوردم که زمانی درمورد خودمان حرف زدیم که موقع جداییمان بود. شاید مسیرمان غلط بود و قرار نبود به خانهای ختم شود اما من را برگرداند به روزهایی که دوباره از رفتن کسی تنها شده بودم. به روزهای ...

تا زندَه ای دِل بی کَسِن...